Rellen in Islamabad

Back
Utrecht - Lhasa

De laatste foto die ik kon nemen... de stenen begonnen immers over het hek te vliegen! Sacha loopt naar de Renault camper om beschut te kunnen kijken wat er gaat gebeuren. De rookpluim is van de brandende Melody bioscoop.
Klik op de foto voor een detail uitsnede van de dia, of bekijk met Google Earth.

Rellen in Islamabad

Na onze crash vorig jaar heb ik tegen een vriend wel eens het cynische grapje gemaakt "voor een nog sterker verhaal hebben we een paar kogelgaten nodig". De kogelgaten hebben we nog niet opgelopen maar gister heeft wel een geweldadige menigte de camping van Islamabad bestormd en met knuppels onze en andere auto's bewerkt.
En de ochtend begon nog wel zo vredig.

Zoals een paar keer eerder afgelopen week gaan we deze ochtend paardrijden met Sacha en Harald, twee Nederlandse journalisten die in Islamabad wonen. Om kwart voor negen komt Sacha echter alleen bij de camping. Er is een grote demonstratie in de stad vanwege een gister vermoordde politicus, 43 kogels in zijn lichaam volgens de laatste telling, en Harald moet daar verslag van doen. Zoals altijd drinken we eerst thee en koffie voor we richting de manege rijden. Dan belt Harald naar de mobiele telefoon van Sacha. Er zijn rellen uitgebroken en de Melody Cinema is in brand gestoken. We kijken op en zien inderdaad een grote rookwolk boven de stad hangen. Ik pak m'n fototoetsel en maak er een foto van. Dan zien we demonstranten lopen over de weg 200 meter verderop achter het parkje.Verbaasd zien en horen we dat ze met knuppels de ruiten inslaan van de winkels. Een geweldadige demonstratie in Islamabad? Sacha heeft dat in al die jaren nog nooit meegemaakt in deze welhaast slaperige stad. Ik zet een telelens op de camera en maak foto's van de oproer. Een paar honderd meter verder op de hoofdweg naast de camping staat een politie-vrachtwagen vol met agenten om in actie te komen. Denken we.
De bewaker van de camping maant Sacha om haar auto, een Hilux pickup, binnen het hek van de camping te zetten. Dan zien we de demonstranten het park doorsteken richting de camping. We zijn gespot! Al snel vliegen stenen onze richting uit en proberen demonstranten over het hek te klimmen. Bijna iedereen heeft een grote knuppel in z'n hand. Auto's die toevallig langsrijden worden bewerkt met de knuppels. De bewaker van de camping zegt dat we naar binnen moeten, in de betonnen huisjes van de camping. Maar we willen de auto niet verlaten. Ik duik in de LandCruiser om deze rij-klaar te maken - er liggen nu nog tassen op de bestuurdersstoel. Mannen en jochies beginnen op de auto van Sacha, die dicht bij het hek staat, in te hakken en tientallen demonstranten lopen naar onze LandCruiser en de Renault camper die naast ons staat. De camper is van een Sloveense familie, een gezin met drie jonge kinderen, die gister zijn aangekomen om het visum voor Iran te regelen. Ze zijn op dit moment dan ook bij de Iraanse ambassade. Sven en Birgit (zie het verhaal over de Shandur pas) zijn eveneens bij de Iraanse ambassade. Hun Landrover staat wat verder naar achter. Ook is er een Fiat camper met twee Italiaanse jongens, deze staat tussen de bomen. We horen later dat zij wel het advies van de bewaker hebben opgevolgd en zij "schuilen" in het keukengebouwtje. De grote afwezige is echter de politie. De truck vol met agenten lijkt verdwenen te zijn.
We worden omsingeld door mannen en jongeren. De leeftijden variŽren van 6 tot 60, maar de meesten zijn rond de 20 - niet veel anders dan bij voetbalvandalen in Europa. We blijven dicht bij de auto om deze geweldloos te beschermen. Het lijkt te werken. Sommige militanten veranderen weer in normale mannen en gaan andere militanten tegenhouden. Een knul die de voorruit kapot slaat spreek en kijk ik aan. De aggressieve blik verzacht. Hij kijkt nog even naar een collega, maar ook die maant hem op te houden. De auto is gered! Ook de camper van de Slovenen wordt nu verder met rust gelaten, hoewel daar inmiddels alle ruiten in scherven veranderd zijn. Na dit succes loopt Sacha naar haar auto. Ze vraagt of de mannen willen ophouden de auto te slopen. Ook hier keert de menselijkheid terug. Een knul die net een deur trachtte los te trekken zegt zelfs "sorry" en loopt weg.
De meute trekt zich terug van de camping en loopt verder naar een volgend doelwit, dat tamelijk curieus een moskee even verderop blijkt te zijn. Van dit voor ons rustige moment maken we gebruik om snel alles in te pakken zodat we het terrein kunnen verlaten. De Hilux van Sacha is door de schade nauwelijks meer te besturen en dus rijdt Sacha de wagen enkel wat verder het bos in. Met z'n drieŽn in onze LandCruiser proberen we de Nederlandse ambassade, gehuisvest in het sjieke Serena hotel, te bereiken. Dat is niet eenvoudig omdat de hoofdwegen geblokkeerd zijn. Links en rechts zien we vuren op de hoofdweg voor de camping. Een man op een motorfiets zegt dat de weg door de parken achter de camping veilig is en hij rijdt een stuk voor ons uit.
We bereiken het Serena hotel via de ruime omweg zonder problemen. Binnen de hekken, of moeten we zeggen vesting want daar lijken de muren en hekken meer op, zijn we veilig. We vragen de bewakers extra op de auto te letten omdat de zijruit kapot geslagen is. De bewakers vinden dat we de kist met het zonnepaneel van het dak moeten halen en in de auto moeten zetten. Een goed idee met het oog op stenen.
Binnen het hotel lijkt de buitenwereld niet te bestaan en we vragen ons af of men weet wat er in de stad aan de hand is. Het antwoord op die vraag wordt duidelijk als we bij de vleugel zijn waar de Nederlandse ambassade is gehuisvest.
Bastienne en ik melden ons bij de Pakistaanse bewaker van de ambassade. Sacha probeert eerst in de lobby Harald te bereiken. De bewaker reageert stoÔcijns als we zeggen dat we vanwege de onlusten met spoed mensen van de ambassade willen spreken. Hij schrijft mijn naam op en zegt dat we op de bank kunnen wachten. Nou ja, vooruit, protocollen zijn er om te handhaven. Na misschien wel tien minuten wachten loop ik geŽrgerd naar de bewaker en zeg hem dat ik iemand wil spreken en wel nu meteen. Hij belt nog eens naar een telefoon achter de toegangsdeur en geeft mij de hoorn. Ik krijg een niet-Nederlandse secretaresse aan de telefoon. De boodschap is duidelijk niet over gekomen en dus zeg ik haar dat er ernstige rellen buiten zijn, wij zijn aangevallen en dat ik iemand wil spreken "NOW". Dit werkt en al gauw komt Sandra, een medewerkster die we al eerder ontmoet hebben, verrast naar buiten lopen. Sacha komt ook net uit de lift stappen, "zijn jullie nog niet binnen?!?!", en eindelijk kunnen we de ambassade in en de juiste, c.q. Nederlandse, mensen spreken. We doen aan diverse mensen, waaronder de ambassadeur, verslag van de situatie, waarvan de ernst nog nauwelijks was doorgedrongen in dit veilige bolwerk.
Ondertussen worden buiten soldaten aangevoerd ter beveiliging van het hotel, alhoewel deze niet al te lang blijven. De ongeregeldheden lijken over hun hoogtepunt heen. Tijdens de lunch op de ambassade geeft Sacha telefonische interviews voor Radio 1 en voor de Wereldomroep. Als we rond 2 uur 's middags naar het huis van Sacha en Harald willen rijden wordt Sacha juist bij het starten van de motor gebeld: een interview voor het NOS journaal. Achter in onze LandCruiser spreekt Sacha door de telefoon het verhaal in dat 's avonds wordt uitgezonden in Nederland.
De volgende ochtend verschijnt in de regionale dagbladen in Nederland (geen van de landelijke dagbladen heeft een correspondent in Zuid-AziŽ!) het verhaal dat Harald heeft geschreven. Wij worden hierin genoemd als inwoners van Utrecht. Het Utrechts Nieuwsblad vraagt ons daarom per e-mail om een interview. Dit geven we 's avonds over de telefoon. Harald maakt met de digitale camera foto's van ons die het Utrechts Nieuwsblad tegen betaling overneemt. De schade aan de Hilux wordt zo stukje bij beeldje terugverdiend.
Voor onze auto zijn we nu met de Toyota dealer in Islamabad aan het onderhandelen over de prijs van de ruiten. We hopen de ruiten uiteindelijk voor circa 150 euro te krijgen. In Nederland kost alleen de voorruit voor onze auto al 300 euro. Maar goed, in Nederland worden Toyota-onderdelen ook niet gesmokkeld via Afghanistan.

Erwin Voogt, Islamabad, 8 oktober 2003

Onze kapotte voorruit.
Achteraf kun je er wel om lachen, ook al kost deze "ster" ons minstens 100 euro. Ook de rechter portierruit en de rechter spiegel zijn stukgeslagen.
Deze foto is uit de serie voor het UN, gemaakt door Harald Doornbos.


De Hilux van Sacha en Harald.
Zo trof Harald de Hilux 's middags aan op de camping. Behalve dat alle ruiten, lampen en spiegels kapot zijn geslagen, is ook de grille volledig verdwenen, is een radiator lekgeslagen en is de rechter portier volledig ontzet.

De Hilux van Sacha en Harald.
De vandalen waren al begonnen aan de ontleding van het interieur. Als we onze auto's niet beschermd hadden was er niets van de wagens, plus alle spullen, overgebleven.
Beide foto's zijn gemaakt door Harald Doornbos.

De door mijzelf gemaakte foto's, onder andere van de aanstormende vandalen, zijn gemaakt op Kodachrome diafilm. Helaas kan deze film enkel in Europa ontwikkeld worden. (Update 2004: zie de foto bovenaan deze pagina.)


Waar zijn we geweest deze reis:

Europa - Turkije - Iran - Pakistan - India - Nepal - China

India - Pakistan - Iran - Turkije - SyriŽ - JordaniŽ - Libanon - SyriŽ - Turkije - Europa

Foto's kijken... klik hier voor enkele collecties!

Wadi Rum, Jordan Deosai Plains, Pakistan Baalbek, Lebanon
AziŽ Overland Spectaculair Pakistan Romeins Libanon

GPS waypoints en Google Earth
Van alles over reizen met de auto, carnet de passages, verzekeringen, enzovoorts
Reisverhalen over de aardbeving in Bam, klimmen bij de Everest, werken in Pakistan en nog veel meer.

Order a high quality print or digital copy

Cape Comorin, India

Picture and text copyright owned by Erwin Voogt.
Please contact me first if you want to use any of these pictures, images or photographs for any purpose.