Brief 3

Back
Utrecht - Lhasa

Waar zijn we geweest deze reis:

Europa - Turkije - Iran - Pakistan - India - Nepal - China

India - Pakistan - Iran - Turkije - SyriŽ - JordaniŽ - Libanon - SyriŽ - Turkije - Europa

Foto's kijken... klik hier voor enkele collecties!

Wadi Rum, Jordan Deosai Plains, Pakistan India
AziŽ Overland Spectaculair Pakistan Mystieke momenten

GPS waypoints en Google Earth
Van alles over reizen met de auto, carnet de passages, verzekeringen, enzovoorts
Reisverhalen over de aardbeving in Bam, klimmen bij de Everest, werken in Pakistan en nog veel meer.


16 september 2002, Peshawar, Pakistan

Hoi allemaal!

Ik weet het; we lopen nogal achter met de nieuwsbrieven.
Terwijl de website al in Pakistan is aangeland, en er zelfs al een artikeltje over de Karakoram Highway is verschenen, moet er nog het ťťn en ander over Iran worden doorgebriefd! Hier komt 'ie dan.

28 Juli 2002, tijd om afscheid te nemen van de Nederlandse enclave in Dogubeyazit, nadat we bijna een week met Loes en Rick met hun HiLux, en Harrold met zijn LandCruiser uitgerust hebben. Samen met Harrold gaan we de Iraanse grens over. De grens valt eigenlijk erg mee, kantoortje in, kantoortje uit, stempeltje hier, stempeltje daar. Ondanks dat Erwin's Iraanse visum niet helemaal in orde is (er ontbreekt een handtekening) komt hij er toch door. De uitgebreide versie van de grensovergang-belevenissen staat hier. Harrold zijn we helaas al snel uit het zicht verloren, hij was een document kwijt, en mocht Turkije niet uit...

Via Maku en het Armeense kerkje Ghara Kelisa rijden we de volgende dag naar Tabriz. We tanken 70 liter diesel voor het geweldige bedrag van Euro 1.25! Het rijden in Iran is een versterkte versie van Turkije: meer idioten die harder rijden omdat de wegen veel beter zijn en nog meer ezelkarren, beesten en langzame autootjes om te ontwijken. De goede wegen zijn wel een verademing! Op de snelwegen haal je makkelijk 120 km/u.

Tabriz is een middelgrote stad die ons de indruk geeft dat er Iran veel te krijgen is. De 'bazaar' is prachtig! Het doet redelijk 'westers' aan, behalve natuurlijk de gesluierde vrouwen. De IraniŽrs zelf vinden hun wetten maar beschamend, de meesten verontschuldigen zich tegenover ons dat alle vrouwen een hoofddoek moeten dragen, en vinden hun regering openlijk waardeloos.

We ontmoeten er Aydin, een Nederlands-Iraanse jongen van 20 die op z'n eerste met z'n ouders naar Nederland is gekomen. Hij is voor het eerst weer terug in Iran, zonder ouders, en vindt het erg prettig eens met wat Nederlanders over z'n ervaringen te kletsen.

In plaats van rechtstreeks naar Tehran besluiten we eerst naar de kust van de Kaspische Zee te gaan, via het grensplaatsje Astara. De sfeer is daar geweldig ontspannen, veel vrouwen lopen met een soort halfslachtig hoofddoekje om, korte mouwen enzovoort. Bijna tegen de wet dus! Het blijkt de invloed van Azerbeidjan's toerisme te zijn. Het bevalt ons wel, maar helaas moeten we er onze tijd verdoen met een autoreparatie: de slang van de stuurbekrachtiging is kapot door een fout van een monteur in Tabriz! Noodgedwongen slapen we nog een nacht in Astara op de camping, waar we tot in de vroege uurtjes met een stel tieners uit Tehran kletsen.
De omgeving van Astara en trouwens de hele Kaspische kust is erg groen, Europees bijna. Een welkome afwisseling van het bruin van Oost-Turkije.

De volgende dag rijden we dwars door de prachtige ruige bergen (flink terreinrijden!) naar Masuleh, het Valkenburg van de Iraniers. Dat klinkt slecht, maar het is erg grappig om te zien dat Iraanse toeristen zelf ook hun camera's in het gezicht van de plaatselijke bakker douwen, en over de bazaar struinen net als wij Westerse toeristen.

In Tehran moeten we post ophalen, anders hadden we het beter links kunnen laten liggen. Het is dat het vrijdag was (de Iraanse 'zondag' zeg maar), dan is het verkeer tenminste rustig. Een kilometer of veertig ten zuiden van Tehran, op de meest inspirerende 6-baans snelweg in de woestijn, passeren we de 10.000 km grens! De foto is gemaakt, we zullen hem tzt. op de website plaatsen voor opdracht 7 (hij wordt uiteraard ook opgestuurd!).

In het mooie en relaxte stadje Esfahan ontmoeten we Arie en Wendy met hun LandRover. Zij zijn onderweg naar AustraliŽ via India en Nepal, en gaan zo ongeveer rond dezelfde tijd als wij naar Pakistan. We spreken af te e-mailen en als het zo uitkomt een stukje samen te reizen. In Esfahan zijn we echte toeristen: we bekijken de grote moskee Masjed-e Emam Khomeini (mooi!), het paleis, we drinken thee onder de brug met 33 bogen, en hangen 's avonds op het grote plein. Echt een stad om een paar dagen bij te komen. Ook Yazd, de volgende stad die we bezoeken is prachtig. Echt een sfeer van woestijnstad, met de zogenaamde mud-brick huizen van leem en baksteen. De restaurants in de bazaar zijn erg mooi en we eten er erg lekker voor weinig geld.

In Yazd maken we ook de sterrenfoto's voor de opdracht van Bas, sterren met minaretten! Valt niet mee om dat goed te doen (nummer 14)

Het is overal warm maar niet vochtig dus echt erg is het niet. (Wat een verschil met het laagland van Pakistan waar we nu zitten: heet ťn vochtig! bah). Ook de woestijn bij Yazd is mooi en gekleurd, voor degenen die wel eens in Death Valley zijn geweest: de Iraanse woestijn is net zo mooi maar dan groter!

Het kan natuurlijk niet missen, we moeten de oude Perzische ruines van Persepolis, Pasargadae en Naghsh-e Rostam bezoeken. Geinig, vooral omdat het zo oud is (vijfde eeuw vůůr Christus). Maar Persepolis wordt veel te erg opgeknapt, over een jaar of wat is het een soort Efteling ben ik bang. Ze bouwen kniehoge muurtjes om aan te geven waar ooit oude gebouwen hebben gestaan, en niet erg stijlvol!

We worden zo langzamerhand wel knettergek van de vragen van mensen: Where you come from, where you go, what's your name, what's your job, are you married, how many children, Hello, hello, HELLO, HELLO Niet overdreven, minstens 50 keer per dag het hele verhaal. Onmogelijk om altijd maar te antwoorden.
De leraar in Persepolis die ons vroeg of zijn leerlingen ons wat vragen mochten stellen hebben we moeten teleurstellen. Zijn leerlingen spraken geen Engels, maar hijzelf helaas ook niet (nou ja, hij sprak wel wat maar begreep absoluut onze antwoorden en wedervragen niet. Een echt gesprek in het kader van Merlijn haar opdracht zat er dus niet echt in...)

Shiraz laten we links liggen, de sfeer en de hotels die we er vinden staan ons niet aan. Alles is duur en ranzig. We rijden door naar het Bakhtegan meer, met een oudere man als lifter/gids in de auto. We moeten thee drinken als we hem bij zijn huis in Khaneh Ket afzetten. Zijn moeder, een prachtig oud vrouwtje, wordt gesommeerd de thee te zetten. We slapen die nacht in de auto aan de rand van het bijna opgedroogde zoutmeer, voor de verandering ongestoord door nieuwsgierige dorpelingen.

Ook de dagen daarna kamperen we veel in de bergen bij Kerman. Gewoon een pad ergens oprijden en je hebt een prachtige rustige plek met uitzicht. Eenmaal zelfs met gezelschap van een soort vossen of jakhalsen.

De laatste stop in Iran is Bam, met de beroemde oude stad en citadel. Het stadje blijkt veel groter dan de Lonely Planet suggereert, dus we zitten een end lopen van de citadel vandaan, in een hotel. Op mijn verjaardag (de 15e augustus dus) komen ook Arie en Wendy, van de LandRover in hetzelfde hotel, zoals afgesproken. We bezoeken gezamenlijk de citadel, erg mooi wat daar nog allemaal staat! Helaas is de zonsondergang niet briljant maar nog steeds wel fotogeniek. Weer een opdracht vervuld (nummer 12)! Ook Teigetje staat er weer gekleurd op in Bam.

's Avonds proosten we op mijn 31e verjaardag (17:00:00 Nederlandse zomertijd precies, kijk maar bij opdracht 13!), met Bavaria malt. Geen alcohol te krijgen uiteraard, in dit streng Islamitische land! Maar de malt smaakte ook goed.
Over drank gesproken: een flesje cola kost in dit land niet meer dan 600 rial, 8 eurocent! Goed voor de prijsindex (opdracht 9), samen met de diesel van 130 rial (1.6 eurocent) per liter!

Zaterdag 17 augustus zijn we weer vertrokken uit Bam naar Zahedan, om het visum voor Pakistan te halen en meteen door te reizen naar Pakistan, samen met de LandRover. Het verhaal over de grensovergang komt zeer binnenkort op de website, de volgende nieuwsbrief zal ik meer over onze geweldige tijd in Pakistan schrijven.

Groeten!

Bastienne